th.

nakababahalang isipin

na napagtanto ko

na matapos ang lahat

malungkot pala ako—

sa loob ng isang segundo,
noong pumatak ang ulan sa aming bubungan
noong ang malamig na ihip ng hangin sa aki’y dumampi
noong naghihiyawan ang ilang libong tao
kasabay ng buntong-hiningang malalim
at paggaan ng aking damdamin
ay nalaman ko
na ikaw ay nawala—-naglaho

sa

sandaling

ipinikit 

ko

ang

aking

mga

mata,

naglaho

ang

lahat

ng 

bigat

na

kay

tagal

ko

nang

dinadala.

Inakala

kong

muli,

na

mawawala

rin

ito

ngunit

sa

muling

pagdilat…

nagbalik 

lahat

bigla.

nababahala akong

lubusang matuwa,

alam kong ‘di ito mananatili—

mawawala nalamang bigla

sa pagkakataong makalimutan ko…

na ‘di nga pala magtatagal rito

sana’y magawa kong balikan

ang oras na ‘to

nang sa ganoo’y aking maalala

sarili ko ay binalaan na

Ilang linggo na ang lumipas mula noong inakala

na ang pagsasabay natin ay tinadhana

nakababahalang isipin na ang pinagbabasehan ko sa pagtukoy ng petsa

ay noong huling araw na ikaw ay nakita

I <3 CRS

Isang araw ang lungkot ko, ang dami-dami kong iniisip na nakakapanghina dahil walang umaayon na mga pangyayari ko. Kinabukasan, hindi ko aakalaing bago matapos ang araw ko magiging sobrang masaya ako. Hindi ko maisip kung bakit pa ako nalungkot kahapon. Inisip ko na baka tapos na, hindi ko na kailangan mag-alala dahil mananatili na ang sitwasyon kong yun. Pero, pagkagising ko, hinahanap ko yung kasiguraduhang yon, nasaan?

❝ Anonymous asked: Aymishoo teh lablab

Rosalie? Dineros? Pat? Bat anonymous namaaaan

❝ Anonymous asked: Haylabyu teh

 Hu is dis?

MALIGAYANG KAARAWAN!

Maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa’yo na isang taon na tayong hindi nagkikita?

Ako kasi hindi. As in. Ang tagal-tagal na. Hindi ko aakalain na malaki pala talaga ang factor ng distansya sa isang relasyon, ngayon nakita ko na. Dati rati halos magkasawaan tayo ng mukha dahil kaklase kita. Tambay sa transition hall, lakad-lakad sa Rob hanggang food court, saksihan ang paulit-ulit na daan mula Padre Faura hanggang Philcoa sa bus, PANG-AAWAY NG KUNDOKTOR pag-arte sa stage, sa pagrereport ikaw ang forever artist at ako ang forever taga-intro…marami pa na mabuting tayo nalang ang makaalala’t di na kailangang ibahagi pa.

Natutuwa ako kasi kahit na hindi man tayo nagkikita lagi, naging parte naman ako ng pagdiwang mo sa iyong kaarawan sa loob ng dalawang taon. Parang wala tayong sinayang na panahon, parang walang kailangang i-catch up sa isa’t isa dahil alam naman natin na ganoon pa rin naman hanggang ngayon. Hindi ko alam sa’yo, pero sa akin ganoon ang nararamdaman ko. Hindi ako magaling magmaintain ng relationship kapag ang tanging communication lang eh text o social networking sites pero maniwala ka na kung ano ang pagkakaibigan natin noong lumipat ako ng kolehiyo, ganun na ganun hanggang ngayon.

You know what? Gusto kong gawing tradisyon na bigyan ka ng maliit na cake evry birthday mo kasi sa dalawang birthday mo, hindi mo man lang natikman ng buo yun. Hindi ko lang alam kung papaano ko magagawa pero sana may magbigay sayo ng kahit ano na mapadarama sayo tulad noong sinurpresa ka namin ni Migmig sa Histo1 class because you deserve that.

image

P.S Hindi ko na binanggit yung usual na sinasabi na “legal ka na, pwede ka na makulong” or watever about womanhood dahil cliche at wth hindi mo na kailangan pa marinig yun sakin. Mga taong walang masabi lang yon kaya yun nalang binibitawang mga salita sayo.
P.P.S Dito ko pinost kasi I have a feeling na ayaw mo ipagkalat sa FB, I understand. :-) I love you, kambal!

— 1 of 55 —  forward ⇢