th.

Hindi sa lahat ng pagkakataon ay nais kong magsalita, makibahagi sa buhay ng iba. Minsan gusto ko ako lang, ang oras ko ay inilalan para lamang sa sarili dahil pansin ko naman sa mga tao’y hindi sila purong nakikinig sa kwento ng iba. Gustong-gusto ko ang mga panahon na lahat ng naiisip ko ay nagagawa kong talakayin, nagagawa kong pliparin ang aking imahinasyon, nababalaan ang sarili, at nabibigyang-kilanln din. Basta malaya ako, yun na yon. 

alluringhowell:

I’M LITERALLY A PIECE OF SHIT WHEN IT COMES TO KEEPING IN TOUCH WITH PEOPLE ONLINE OKAY I STILL KNOW YOU EXIST AND I STILL LOVE YOU I JUST AM A PIECE OF SHIT OKAY

ALAM NILA STORYA NATIN PERO IKAW WALANG IDEYA SA BAWAT TAGPO NG BAWAT EKSENA WALA KANG ALAM

Gusto ko na sabihin sa’yo ito hindi dahil gusto ko makarinig ng sagot na “ako rin” o kahit anong salitang nag-iimply na nirireciprocate mo feelings ko kundi gusto ko na itigil ‘tong kahibangan ko. Gusto ko na matauhan ako dahil nawawala na naman ako sa wastong huwisyo. Gusto ko lang matigil na ‘tong pag-a-assume ko. Gusto ko lang lumapag muli at itigil itong paglipad ng aking imahinasyon. Alam ko na hindi tayo pareho ng nararamdaman sa kung anong meron tayo pero hindi ko maiwasang mahulog sayo lalo. Hahanap lang ako ng tamang pagkakataon, masasabi ko rin sa’yo ‘to nang sa ganoon ay tumigil na ako. 

Ingat ka po, Ate…

Hi, Ate Lalaine aka Ate Baby.

Kapag pinapakilala kita sa mga kaibigan ko, lagi akong nahihirapan kasi hindi ko maipaliwanag kung ano ka nga ba sa amin. I mean, oo kasambahay ka po namin pero sa sobrang tagal mo po rito eh parang nakatatandang ate na po kita. Sa totoo lang, natuwa ako noong una kong malaman na aalis ka na rito sa bahay kasi makakatulog na ako sa kwarto niyo ni Jovan. Ang babaw no? Pero kagabi lang, napaisip ako. Sobrang dami na natin palang pinagdaanan na na araw-araw kong binabalewala noon pero ngayong wala ka na, ang daming alaalang hindi ko inaakalang nakatago pa sa aking memorya. 

Dati alam ko hindi kita ganoon kagusto pero noong isang araw na malakas yung ulan at gutom na gutom na ako nagpabili ako sa iyo ng presto sa tindahan. Naaalala ko nun na sa pinakataas ka pa bumili kasi sarado yung sa malapit na bahay. Naaalala ko rin na hindi presto nabili mo kundi Hiro. Iyon ang araw na una kong natikman ang Hiro, iyon ang araw na naging paborito ko yun. Salamat, ate.

Ilang beses na ako nagkaroon ng proyektong scrapbook at palagi kong pinapatahi sa’yo. Dati ikaw pa yung nagpa-punch ng mga butas pero ngayong kolehiyo ako, ako na ang pinapa-punch mo. Sabi mo kasi pasmado na kamay mo. 

Kapag may nakakatakot na palabas kang nakita na ipapalabas sa sabado o biyernes ng gabi, lagi mong binabalita sa akin at sabay nating panunuorin.

Kapag nagpapahinga ka tuwing hapon at nakasalpak yung earphones mo, alam mo po bang tawa kami nang tawa kasi feel na feel mo yung pagkanta mo? 

Hanggang ngayon, wala pa ring tatalo sa timpla ng juice at ng cappuchino mo. Hanggang ngayon, pinupuri pa rin kita roon. Lalo na’t ako ang tagatikim mo para masabi kung okay na ba pagkakatimpla mo.

Hindi ko makakalimutan ang paborito nating luto mo, ang spaghetti na laging ikaw ang nagluluto tuwing birthday naming tatlo.

Natutuwa ako at nakabisado mo yung dialogue natin tuwing mamamalantsa ka at nasa sofa ako. “Len, alis ka muna dyan baka mabasa ka ng Downy.” “Okay lang po ate, mabango naman eh.”

Hindi naman si mama yung nakakahanap ng mga namisplace kong gamit eh, ikaw naman lagi. Ikaw.

Noong mga panahong nalulungkot ka dahil sa niloko ka ng kasintahan mo, maraming salamat dahil nag-open ka sa akin. Ibinahagi mo ang parte ng iyong pagkatao.

Ate, napakarami pa nating alaala. Sa totoo lang, ayoko nang isulat pa. Mas magandang isipin nalamang, mas magandang sa pagitan nalamang natin iyon. Tila ba isang sikreto na dadalhin natin hanggang sa muling magkita tayo.

Ate, bakit hindi mo sa akin sinabing aalis ka na pala? Nagulat ako at unang beses mong magtext sa akin “Hi”. Hindi ko nireplayan dahil alam ko namang uuwi ka naman sa amin at baka tinest mo lang yung signal. Pagkagising ko, nakita kita at ang tinanong mo lang sa akin ay, “Len, may lakad ka ba ngayon?” Meron. Pag-uwi ko, wala na mga gamit mo. Pag-uwi ko, wala ka na, wala na ang ate ko.

Hindi man lamang ako nakahingi ng tawad sa iyo.

Hindi man lamang ako nakapagpasalamat sa lahat ng mga bagay na ginawa mo.

Hindi man lamang kita natanong kung kumusta ka na sa huling pagkakataon.

Hindi man lamang kita nayakap. Kahit kailan, sa loob ng 12 years, hindi pa kita nayayakap.

Ate, ate, hindi ako sanay magpaka-sweet kaya hindi ko masabi sayo ang lahat ng mensaheng nakapaloob sa paskil na ito.

Ate, mamimiss kita. Sana maging masaya ka sa bagong buhay mo. Sana pasayahin ka ng bago mong iniirog. 

Sana bumalik ka sa kaarawan ko, sana ikaw ang maghanda sa akin ng pinakapaborito kong spaghetti.

Ate, payakap naman, o?

Masaya ako noong araw na ‘yon

i. Wala akong kaalam-alam kung anong mangyayari pero nagagalak ako sapagkat alam ko na ikaw ang makakasama ko.

ii. Ang dami-daming nangyari sa araw na ‘yon, pakiramdam ko’y inangkin kita kasabay ng pagangkin natin sa umaga at sa hapon. 

iii. Hindi mo alam kung anu-ano na ang mga tumatakbo sa aking isipan, hindi mo alam kung anu-ano na aking mga nararamdaman.

iv. Hindi tayo nauubusan ng pinag-uusapan, lagi kang mayroong sinasabi sa lugar na ating pinupuntahan. Isa ito sa mga dahilan kung bakit lubusan kang hinahangaan.

v. Sinabi mo sa akin ukol sa pananaw mo sa mundo, nabatid nating nagtugma tayo. Alam mo ba? Lalo kita gustong kilalanin, sana’y ibigay mo sa akin ang parte ng buhay mo na ayaw mong sabihin sa ibang tao.

vi. Marami akong gustong itanong sa’yo sa mga oras na ‘yon. Masaya ka ba? Naranasan mo na rin ba ang sitwasyon natin ngayon sa ibang tao? Nais mo pa bang bumalik sa kanila o angkinin na natin ang buong araw na ito? Kahit maliit na porsiyento, may pagtingin ka ba sa hamak na babaeng tulad ko? Hiniling mo rin ba na sana mas matagal mo pa akong makasama? Nais mo rin bang hawakan ang kamay ko?

vii. Sa lahat ng mga tanong na tumatakbo sa isipan ko, wala ni isa ang nakarating sa iyo. Nasa magkaibang lente tayo, kaibigan mo lang ako. 

viii. Napakasaya ng araw na ‘yon ngunit walang nakaalam kundi ako, ikaw, at ang lugar na nalibot natin. Napakasaya ng araw na ‘yon pero kasabay ng paglipas ng panahon, iniwan mo lang lahat ng ‘yon habang ako—-dinadala ko hanggang ngayon.

ix. May isa pa akong tanong, ngayon, na malamang ay hindi mo malalaman sapagkat hindi ko ipapaalam: naaalala mo pa ba ang ating kahapon?

x. Masaya ako ng araw na ‘yon. Hindi, mali. Masaya ako sa tuwing ikaw ang kasama ko.

Isang araw na naman ang lumipas

Ilang araw ko na ring pinapaniwala sa sarili ko na minahal ko na ang katahimikan ng madaling-araw. Ilang araw na akong pasado alas tres ng madaling araw natutulog, hinihele ng tikatik ng orasan at kung ano mang tugtog ng bintilador. Ilang araw ko nang inaaliw ang sarili ko sa kung anu-anong mahanap ko sa internet para lamang pampalipas ng oras dahil hindi naman talaga ang pagyu-Youtube at pagsusubaybay sa mga komiks ang ginagawa ko kundi bantayan ang pangalan mo sa twing lilitaw na may kulay berdeng bilog sa gilid nito. Ilang araw na akong sabik sa’yo. Umabot na sa puntong makita ka lang online, masayang-masaya na ako. Online, dito lang naman na tayo sa ngayon.  Magkikita lang tayo dahil kailangan natin at hindi para lang magkasama muli. Hindi ka sa akin, pero alam mo…nais kitang angkinin. May lihim ako na pagtingin sa’yo at sobrang hirap sapagkat hindi ko mailabas ito kahit kanino. Ayokong may magbago, ayokong mawala kung anong meron tayo. Hindi malayo na panandalian lamang ito, na mawawala agad kapag hindi na nagkatugma ang oras at pagkakataon. Mga tyansa, mga tyansa na lahat ay kinukuha ko habang ikaw ay pinababayaan mo. Hindi mo ba alam na mayroong taong laging naghihintay matapos ang isang klase mo? Hindi mo ba alam na mayroong isang taong laging pinipilit magkasalisi ang landas niyo? Hindi mo ba alam na may taong sinusubukang pumasok sa buhay mo? Hindi, alam ko, dahil sinasarili ko lamang ang lahat ng ‘yon. Ngunit, papaano kung nalaman mo? Mayroon bang mangyayaring pagbabago? Malamang, wala. 

Ikaw ang may mali kaya ako nagkakagan’to ngunit bakit pakiramdam ko’y nagnanais humingi ng tawad sa’yo. Ilang araw na kasi akong nangungulila sa ating tawanan, sa ating usapan, mga lokohan. Ilang araw ko na hinahanap-hanap ang presensya mo sa buhay ko. Ilang araw na…andyan ka pa ba? Hinding-hindi talaga kita kauusapin kahit pa sobrang lala na ang pangungulila ko sa’yo dahil dehado ako sa laban na ‘to. Kailangan kong magpigil, konti nalang at ako ang matatalo.

Isa ito sa mga salitang kahit kailanma’y hindi ko masasabi sa’yo ngunit sana malaman mo. 

Sabik ako sa’yo.

leftovermails:

Watching the little green light on the lower right side of your default picture tempts me to talk to you, to ask something new about you, to start a conversation that might break the silence between us. It’s been a while since the last we talked to each other and I miss that moment. It was hard for me to be like this, to be still without a word. I miss you and I hope you can read this because I really do.

Bucketlist-bucketlistan

  1. Makasakay sa tren sa may Espana. Dati kasi talagang hinihintay ko makakita ng tren, eh nagsawa na ako makakita lang gusto ko naman ma-experience ko.
  2. Makasakay sa isang bus na byaeng probinsya na hindi ko pa napupuntahan. Bababa ako tapos magwa-wonder around pero hindi lalayo sa terminal dahil uuwi rin ako. Roundtrip.
  3. Joyride ng LRT1 at LRT2. 
  4. Makipag-usap sa isang kaibigan sa loob ng hindi bababa sa tatlong oras disoras ng madaling araw. I expect this to be deep or may sense talaga, makabuluhan kumbaga. Personal o phone.
  5. Manuod ng isang pelikula sa sinehan talaga.
  6. Makapiling muli ang mga kaibigan ko sa UP Manila.
  7. Magkaroon ng at least tatlong bagong malapit na kaibigan.
  8. Give something to a stranger. Five times ko gagawin.
  9. Mabili na ang isang librong pinakaaasam at binabalik-balikan ko per chapter (Para Kay B).
  10. Makasama sa raket ng org, kahit isa hanggang dalawa lang.
  11. Makasali sa isang theater production.
  12. Lakarin ang pasikot-sikot sa Manila (iwasan na ang mga napuntahan na dati).
  13. Magsuot ng maong pants.
  14. Makalipad 
  15. Makasakay sa isang super nakakakabang ride.
  16. Maibigay ang mga nakatambak na sulat sa taong pinaglalaanan.

Hindi pa to tapos, madaragdagan pa to sobra. Yung iba mukhang simple lang pero sobrang halaga nun sa akin hehe. Sana magawa ko ‘to. 

cool sites to remember

http://mentalfloss.com/ memrise.com http://www.good.is/infographics http://johnnywebber.com/

— 1 of 52 —  forward ⇢