th.

Ilang linggo na ang lumipas mula noong inakala

na ang pagsasabay natin ay tinadhana

nakababahalang isipin na ang pinagbabasehan ko sa pagtukoy ng petsa

ay noong huling araw na ikaw ay nakita

I <3 CRS

Isang araw ang lungkot ko, ang dami-dami kong iniisip na nakakapanghina dahil walang umaayon na mga pangyayari ko. Kinabukasan, hindi ko aakalaing bago matapos ang araw ko magiging sobrang masaya ako. Hindi ko maisip kung bakit pa ako nalungkot kahapon. Inisip ko na baka tapos na, hindi ko na kailangan mag-alala dahil mananatili na ang sitwasyon kong yun. Pero, pagkagising ko, hinahanap ko yung kasiguraduhang yon, nasaan?

❝ Anonymous asked: Aymishoo teh lablab

Rosalie? Dineros? Pat? Bat anonymous namaaaan

❝ Anonymous asked: Haylabyu teh

 Hu is dis?

MALIGAYANG KAARAWAN!

Maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa’yo na isang taon na tayong hindi nagkikita?

Ako kasi hindi. As in. Ang tagal-tagal na. Hindi ko aakalain na malaki pala talaga ang factor ng distansya sa isang relasyon, ngayon nakita ko na. Dati rati halos magkasawaan tayo ng mukha dahil kaklase kita. Tambay sa transition hall, lakad-lakad sa Rob hanggang food court, saksihan ang paulit-ulit na daan mula Padre Faura hanggang Philcoa sa bus, PANG-AAWAY NG KUNDOKTOR pag-arte sa stage, sa pagrereport ikaw ang forever artist at ako ang forever taga-intro…marami pa na mabuting tayo nalang ang makaalala’t di na kailangang ibahagi pa.

Natutuwa ako kasi kahit na hindi man tayo nagkikita lagi, naging parte naman ako ng pagdiwang mo sa iyong kaarawan sa loob ng dalawang taon. Parang wala tayong sinayang na panahon, parang walang kailangang i-catch up sa isa’t isa dahil alam naman natin na ganoon pa rin naman hanggang ngayon. Hindi ko alam sa’yo, pero sa akin ganoon ang nararamdaman ko. Hindi ako magaling magmaintain ng relationship kapag ang tanging communication lang eh text o social networking sites pero maniwala ka na kung ano ang pagkakaibigan natin noong lumipat ako ng kolehiyo, ganun na ganun hanggang ngayon.

You know what? Gusto kong gawing tradisyon na bigyan ka ng maliit na cake evry birthday mo kasi sa dalawang birthday mo, hindi mo man lang natikman ng buo yun. Hindi ko lang alam kung papaano ko magagawa pero sana may magbigay sayo ng kahit ano na mapadarama sayo tulad noong sinurpresa ka namin ni Migmig sa Histo1 class because you deserve that.

image

P.S Hindi ko na binanggit yung usual na sinasabi na “legal ka na, pwede ka na makulong” or watever about womanhood dahil cliche at wth hindi mo na kailangan pa marinig yun sakin. Mga taong walang masabi lang yon kaya yun nalang binibitawang mga salita sayo.
P.P.S Dito ko pinost kasi I have a feeling na ayaw mo ipagkalat sa FB, I understand. :-) I love you, kambal!

Aalis ka na. Mayroong parte ng aking sarili ang iyong madadala. Sa iyong paglisan, ang mga parteng ‘yon ay ibibigay ko na sa iyo nang buo. Hindi mo man alam, sana’y balang-araw ay maramdaman mo.  

Hindi ba’t nakakatuwang isipin na ang mga sinusulat ko ay para mabasa ng mga tao na batid kong hindi kailanmang mapapadpad sa’king pahina ngunit nakakagaan pa rin ng loob?

Come up to meet you 
Tell you, I’m sorry
You don’t know how lovely you are
I had to find you, tell you I need you…

Biyernes non, kinagabihan palang eh hinahanda ko na sarili ko sa mga sasabihin ko sa’yo ngayon. Masaya ako na kinakabahan pero hindi nagdadalawang-isip, handa na ako. Handa na ako harapin ang tinatakbuhan ko pa noon. Alam kong wala akong plano kung papaano at kung kailan ko sasabihin sa’yo, ang alam ko lang ay aamin ako. Hindi ko alam kung ano isasagot mo pero hindi ko naman pinaglaanan ng oras isipin yun dahil wala akong pakealam sa magiging tugon mo. Gusto ko lang mabawasan ang bigat ng nararamdaman ko, kahit isa man lang ay mabawasan sa mga kinikimkim ko. Ang importante, masabi ko sa’yo. Ang importante, malaman mo kung bakit paminsa’y iba ang pakikitungo ko sa’yo.

Pumunta ako sa lugar kung saan alam kong madadatnan kita. Alam mo ba yung tinutukoy mo na literal na pagkirot ng puso na nararamdaman mo biglaan? Di ko nasabi sa’yo na kapag hindi ko inaasahang makita ka’y nararamdaman ko ‘yun. At noong hinihintay kita, at akala ko’y ikaw na yung paparating, ayun. Pero hindi ikaw, hindi ko alam kung bakit nagpasalamat ako sa Panginooon na hindi ikaw yung paparating. Marahil hindi ko kasi alam kung ano ang pambungad na sasabihin ko sa’yo. Kung bakit nandon ako at bakit kita hinihintay. Hindi natural sa’kin yon sapagkat ang ugali ko’y laging pinipili muna ang mga salita bago ko sabihin, hindi ko aakalaing mapagdedesisyunan ko na gawin ang ambush sa’yo at mismo sa sarili ko. Basta ang alam ko, kailangan ko na sabihin sa’yo.

Isang oras na nakalipas mula sa inaasahan kong pagdating mo pero wala ka pa rin. Okay lang sa’kin dahil may pinanghahawakan akong signo na nandoon ka pa. Dalawang oras na, tatlo…hindi ka dumating. Kung sinabi ko ba sa’yo na nandon ako at naghihintay sa’yo, pupuntahan mo nga kaya ako? Gusto kong isipin pa ngunit hindi siguro wais ang padramahin ko pa ang sitwasyon. Habang naglalakad ako pauwi, tinanggap ko na sa aking sarili na hindi mo na kailangan pang malaman ‘to. Insignificant lang naman din ‘to sa’yo pero sayang dahil sa kauna-unahang pagkakataon hindi ako umurong.

Ilang buwan na ang nakalipas mula ng araw na ‘yon, nakakatuwa lang sapagkat sinabayan ng nararamdaman ko para sayo ang paglipas ng mga araw. Unti-unting naglaho, siguro’y pinabayaan ko nang maiwan sa lugar na ‘yon ang pinanghahawakan ko sa’yo.

"May gusto ako sa’yo. Pasensya kung minsan hindi mo maintindihan kinikilos ko, ibig sabihin nun nababahala na ako kasi pakiramdam ko di ka rin naman magtatagal. Salamat dahil naparamdam mo sa’kin na pwede ko pala maramdaman yun."

 

Hindi na ako madalas naglalagay ng kung ano sa Tumblr, pero ngayon kasi wala ako makausap tungkol sa
nararamdaman ko. Meron, pero, wala akong mapili. Pakiramdam ko kasi, at base sa mga karanasan ko dati,
nakikinig lang sila pero hindi naman talaga nakakaintindi. O, gusto mang intindihin pero hindi talaga
kasi wala sila sa sitwasyon ko. Ayoko kasi makatanggap ng mga salitang “generic” o basta may masabi lang mula sa mga taong inaasahan kong makakapagpagaan ng loob ko. Lahat naman may tendency na maging ganooon at ayoko maramdaman yun mula sa kanila dahil malulungkot lang ako. Umiiwas lang ako sa mga posibilidad, umiiwas muna ako na magkaroon ng kahit anong komunikasyon sa mga taong yun—nagha-hibernate muna ako. Sanay naman akong mag-overthink dahil sa paraang ‘yon nagagawa ko in a way kausapin ang sarili ko. Ngayon kasing bakasyon bakante ang katawan at utak ko kaya lahat ng pwede kong maramdaman at isipin eh napaglalaanan ko ng oras. Mas nagiging sensitibo ako kasi nakapokus lang ako ngayon sa sarili ko.

Kung tatanungin kung ano nararamdaman ko, sasagutin ko agarang “hindi ko alam”. Yan na siguro ang pinaka-accurate na sagot dahil hindi ko mailapat o mailatag kung ano yung nararamdaman ko ngayon. Ay, hindi, mali. Tinatamad akong burahin yung natipa ko na. Alam ko pala ang nararamdaman ko, empty. Hindi ako nawalan, kundi, wala lang talagang laman. Ang hindi ko alam ay kung ano yung kailangan ko para, ugh. Hindi pa rin pala empty. Hindi to style o whatever. Type lang ako nang type kasi nagbabakasakaling bigla akong maliwanagan kung ano tong nararamdaman ko. Wala itong kinalaman sa ibang tao, kundi sa sarili ko lang mismo. Siguro kaya ayoko ring kumausap ng iba kasi hindi rin maayos yung sasabihin ko. Hindi malinaw. Siguro kaya mas mainam na ngang sarilihin ko nalang yung mga unclassified feelings ko kasi pati ako hindi ko maintindihan. Mas okay na sa isip ko nalang.

— 1 of 55 —  forward ⇢